Sława najznamienitszych rycerzy blednie przy nieśmiertelnej
chwale Don Kichota z Manczy zwanego także Rycerzem
Posępnego Oblicza.Ten hiszpański szlachcic jest
bohaterem
dzieła M.Cervantesa pt.Przemyślny szlachcic Don Kichote
z
Manczy, on to po lekturze romansów rycerskich popada w
obłęd i wyrusza w świat by stawić czoła wszelkiemu złu
i
nieprawości.Kompanem błędnego rycerza jest wieśniak
Sanczo
Pansa, ale jego cele nie są tak szczytne jak te, które
wiodą jego pana.Pansa wyrusza w świat skuszony
materialnymi
korzyściami, jakie Don Kichot obiecuje dla niego
zdobyć.
Tak więc ta groteskowa para błędny rycerz i obłędny
giermek
przemirzają Hiszpanię w poszukiwaniu przygód i
nieśmiertelnej chwały. Nie jest
jednak łatwo być
błędnym
rycerzem gdy jest się szalonym (a nawet gdy jest się
przy
zdrowych zmysłach), Don Kichot widzi zło tam gdzie go
nie
ma, oto prostych chłopów bierze za zbójców i
rzezimieszków,
mnichów za porywaczy, stada owiec za rytcerskie
gromady, a
wiatraki za olbrzymy. Często też zbiera solidne baty za
swój pęd do walki i za nie odpartą chęć czynienia
dobra,
nieomijają oni także jego sługi. Jak kazdy waleczny mąż
ma
Don Kichot damę swojego serca, której imię zawsze ma na
ustach-jest nia szlachetna Dulcynea z Tobosso(w
rzeczywistości prosta wiejska dziewczyna). Za wszystkie
swe
niepowodzenia Don Kichot obarcza winą wrogiego mu
czarnoksiężnika, a wszystkich których jak mniema
wybawił z
opresji wysyła do Tobosso by poklonili się Dulcynei i
chwalili przed nią jego męsto. Więcej jednak budzi w
napotkanych ludziach radości niz uznania,więcej pogardy
niż
szacunku. Życiowa podróż Don Kichota to pogon za
wiatrem,
wszak nie uda mu się zmienić świata, naprawić
wszelkiego
zła, pomóc wszystkim potrzebującym. Urojenia, które są
jego
siłą napędową wpędzają go w liczne tarapaty, a wraz z
nim
jego giermka. Kto jednak postanowi pochylić czoło nad
losami ostatniego przedstawiciela rycerskiego rzemiosla
z
pewnością przeżyje chwilę zadumy, ale i ubawi się
stokrotnie