Dobór odpowiedniej metody wznoszenia podpór obiektów
mostowych jest decydującym czynnikiem ekonomicznego sukcesu realizacji. W
zależności od specyfiki robót, pożądanego efektu racjonalizacji i oczekiwanej
efektywności i ekonomiczności realizacji, do wznoszenia podpór mostowych
stosuje się najczęściej metodę rozdzielczą z wykorzystaniem pomostów roboczych
przewieszanych przy pomocy żurawia i niezależnych od pracy żurawia pomostów
samoczynnego wspinania. Pomosty robocze samoczynnego wspinania stosowane są
przede wszystkim na budowach obłożonych dużą presją czasu i wysokim standardzie
bezpieczeństwa, przy wysokości podpór od ok. 60 m. Efektywność i ekonomiczność
zastosowania tych pomostów jest tym lepsza, im większa jest wysokość podpory.
Pomosty robocze przewieszane żurawiem stosuje się w większości przypadków
realizacji podpór, a optymalna ekonomiczność realizacji osiągana jest przy
wysokości podpór do 60 m. Przy wznoszeniu podpór mostowych metoda ciągła jest
stosowana w ograniczonym stopniu, na co mają wpływ następujące czynniki:
- proces ciągłego zbrojenia, betonowania i
zagęszczania nie może być przerwany, przez co urządzenie ślizgowe i żuraw nie
może ulec awarii; w tym celu muszą być zapewnione dodatkowo części zapasowe
urządzenia i 2.
żuraw zapasowy oraz musi być zapewniona ciągłość dostaw energii
elektrycznej i mieszanki betonowej;
- urządzenie ślizgowe wymaga permanentnego nadzoru pracy;
- do łączenia zbrojenia potrzebne są łączniki mufowe;
- na poszycie deskowania można wykorzystać tylko blachę
stalową lub płyty z tworzywa sztucznego, co nie daje możliwości uzyskania
powierzchni betonu o podwyższonych wymaganiach jakościowych, np. betonu
licowego (fakturowego lub architektonicznego);
- wszelkie wkładki otworowe, kotwie, elementy gniazd lin itp.
muszą być osadzane i dodatkowo zakotwione w zbrojeniu, przez co krawędzie
otworów po tych elementach nie mogą być ostre.