Twórca islamu, Muhammad syn Abdullaha, urodził się w Mekce około 570 roku. Należał do plemienia Kurajszytów; wcześnie osierocony, spędził młodość w niedostatku, pracując jako konwojent, a z czasem kierownik karawan kupieckich. Poślubił bogatą wdowę Chadidżę, co uwolniło go od trosk materialnych. Wtedy poświęcił się interesującym go zagadnieniom metafizycznym. Pomagały mu tu kontakty z religiami monoteistycznymi. Kiedy wystąpił z oświadczeniem, że archanioł Gabriel powołał go na proroka, wzywając do głoszenia wiary w jedynego boga – Allacha i do naprawy obyczajów, udało mu się pozyskać w Mekce tylko skromną grupę zwolenników z żoną, stryjem i bogatym kupcem Omarem (późniejszym kalifem) na czele. Głoszenie nowej religii zwanej islamem (czyli poddaniem się woli bożej) spotkało się z wrogim stanowiskiem rządzącej w Mekce oligarchii i w 622 roku Mahomet musiał uciekać wraz ze swoimi „uległymi” – „musilim” (stąd nasz termin: muzułmanie). Uciekinierzy podążyli do konkurującego z Mekką Jatribu, gdzie Mahomet spotkał się z przychylnym przyjęciem. Mimo iż zamieszkali w Jatribie Żydzi, na których współdziałanie Mahomet liczył, odrzucili jego naukę, zdobyła ona wkrótce przewagę w tym mieście, a prorok stał się uznanym przywódcą. Wszedłszy w sojusz z plemionami beduińskimi, Mahomet zaczął napadać na karawany kupców mekkańskich, co doprowadziło do wojny z Kurajszytami. Sukcesy wojenne proroka zapewniły mu poparcie wielu plemion koczowniczych, a ukoronowało je opanowanie Mekki w 630 roku. W ślad za tym faktem poszło przyjęcie islamu przez większość plemion arabskich. Nauka, głoszona przez proroka, była zapisywana przez słuchaczy